Hoşgeldiniz

Göçmen kuşları misali memleketten memlekete, diyardan diyara olan yolculugumuzun yeni bir konağındayız… burası uzak, cok uzak bir memleket… burasi icin tarihimizde ne acılar cekilmiş, ne kanlar dökülmüş… buraya gelen bir daha dönememiş… Buranın adına nice türküler söylenmiş, nice ağıtlar yakılmış… burdan sonra kara bitiyor, uçsuz bucaksız okyanuslar başlıyor… adeta dünyanın bittiği yer burasi…

Evet burası Yemen… haritadan arayanlar için söyleyeyim… Arap yarımadasında Suudi Arabistan’ın hemen altında Yemen… Yemen’den sonra Umman Denizi basliyor ki taa kutuplara kadar gidiyor…

Buraya neden geldim… ne arıyorum bu diyarda… rüyamda görsem inanmayacağım bu yolculuğa neden çıktım… bu maceraya nasıl yuvarlandım ben… evet, rüyamda görsem inanmazdım ama işte 4 saatlik bir uçak yolculuğundan sonra kendimi Yemen’in başkenti Sana’da buluverdim… 5 gündür buradayım ama sanki 500 gündür burada yaşıyorum, o kadar ki sıkılmışım…

Daha önce onlarca ülke gören, onlarca kültürle tanışan ben ilk defa bu kadar şaşırıyor, gördüklerime akıl sır erdiremiyorum… bundan sonra, medeniyetten mahrum olmanın ne olduğu sorulsa bana, kültürsüzlüğün ne olduğu sorulsa, tembelliğin, miskinliğin, kirliliğin, bakımsızlığın, sefaletin, fakirliğin ne oldugu sorulsa bana, cevabım direkt Yemen olur… bir şehir ancak bu kadar itici hale getirilebilir, bir halk kendini ancak bu kadar sefil hale sokabilir… Veysel Karani’nin diyari ancak bu kadar kirletilebilir, adına yakışmaz bir hale dönüştürülebilir… İnsan buraları görünce Osmanlı’nın bu topraklar icin yüzbinlerce vatan evladını ölüme göndermesini sorgulamadan edemiyor…

Bir halk düşünün ki, öğleden başlayarak gece yarısına kadar “qat” adını verdikleri uyuşturucu bir ot çiğnesin… Yanaklarını o otla balon gibi şişirsin ve keçiler gibi sürekli geviş getirsin… kendinden geçmiş bir halde saatlerce yarı baygın yaşasın dursun… Efsunlanmış insanlar hayal edin… herbirinin önünde 20 cm uzunluğunda burnu kıvrık hançerler olsun… Bunu da erkeklik sembolü olarak görsün ve o hançer kınından çıktığında mutlaka kan dökülmesi gerektiğine inansin…

Bir şehir düşünün ki yabancı devlet elçiliklerinin bulunduğu semt, yani Ankarada’ki Çankaya misali, toz toprak içinde olsun, adeta belediye çöplüğünü andırsın… bir trafik düşünün ki saniyede yüz korna çalsın… hiç bir kurala, hiç bir kaideye uyulmasın… trafik polisi denen bir olgu olmasın… herkes kafasına göre hareket etsin… bir şehir düşünün ki halkının nerdeyse onda biri dilenci olsun… her sokak köşesinde yerlerde sürünerek uzansınlar ve yerlere çömelerek elleriyle yemek yesinler…

Evet Yemen işte böyle bir yer… Yemen’le ilgili ilk izlenimlerim bunlar işte… ve ben böyle bir yerde 2 sene yaşayacağım… ya bu hayata ben de adapte olup sevmeye çalışacağım ya da bu 2 senenin bitmesi için her gün şafak sayacağım… Şu anda kendimi Enver Paşa’yla birlikte Arabistan seyahatine çıkan Falih Rıfkı Atay gibi hissediyorum… Atay’ın Zeytindağı adlı eserinde yaşadığı halet-i ruhiyeyi yaşıyorum… Falih Rıfkı o eserinde Arapların içerisinde yaşadığı koyu sefaleti ortaya koyar ve bunu bir Arap-Doğu medeniyeti düşmanlığı duygusuyla dile getirir… İnşallah ben de onun gibi olmam buradan sonra…

Kendime bir ev kiraladım burada… bir uydu anteni alıp Türk televizyonlarını izlemeye başlarsam, en azından evimde bulunduğum süre içerisinde bu sefih şehirden birazcık uzaklaşabilirim belki…

Burası ikinci Arap memleketi yaşadığım… Yemen’i gördükten sonra Suriye bana çok daha güzel ve temiz geldi açıkçası… daha önce de Kırgızistan’da ve Hollanda’da yaşamıştım belirli sürelerle… ayrıca Amerika, Belçika, Tayland, Singapur, Malezya, Endonezya ve Avustralya’yı çok kısa sürelerle olsa da görmüştüm… bütün bu tecrübelerimden sonra ulaştığım sonuç şu oldu: dünyada Türkiye kadar güzel, Türkiye kadar temiz, Türkiye kadar cezbedici, Türkiye kadar yaşanılası başka bir ülke yok… daha once bunu birisinden duysam milliyetçilik yapıyor diye düşünürdüm… ama işte ben tüm samimiyetimle ilan ediyorum ki, bunu kim söylüyorsa doğru söylüyor, ben şahidim, ben kefilim… ne mutlu onlara ki yaşadıkları o güzel yerlerin değerini bilir, içinde bulundukları o nimetin şükrünü eda ederler…

Ahh Akdeniz… Ahh güzelim Dörtyol… ahh portakal çiçeği kokulu diyarım… ben senden nasıl ayrıldım, nasıl uzaklaştım senden… ben sensiz nasıl yaşarım Dörtyolum… sensizliğe nasıl dayanabilirim ben… o yeşil manzaralarını, o temiz havanı, o parlak güneşini, o sağnak yağışını, o mavi denizini, o heybetli dağlarını nasıl unutabilirim…

Bir çift turna gördüm durur dallarda

Seversen Mevlayi kalma yollarda

Sizi bekleyen var bizim ellerde

Bizim ele doğru gidin turnalar

Ben de kuzeye uçan turnalarla selam gönderiyorum bizim ellere… ben gidemiyorum onlar gitsinler o cennet diyarlara…

En kısa sürede o cennet ellerde tekrar buluşmak üzere, bu karanlık Yemen gecesinden hepinize sevgilerimi yolluyorum…

Ya habibi… ya habibi… Arap müziğinin belki de en meşhur sesi Um Kalsum’un en sevdiğim şarkısının (Elfu Leyli ve leyl= Binbir gece) ilk kelimeleri bunlar… Halep’te yaşadığım 3 sene içerisinde en fazla dinlediğim şarkılardan biriydi bu… insanda hem kavuşma sevinci hem de ayrılık hüznü uyandıran muhteşem bir şarkıdır bu değerli parça…

Ayrılık demişken, ayrılık rüzgarlarının yine esmeye başladığını belirtmeliyim burada… Bir sonbahar sabahı vardığım Halep Şahba’dan yarın ayrılıyorum… bu gece son gecem… bu gece Halep’in ışıkları daha bir hüzünlü geliyor bana… bu gece dinlediğim duyduğum her ses, dinlediğim her şarkı bana hazin bir müziğin acı terennümlerini çağrıştırıyor…

Halep dönemini de geride bırakıyorum artık… 29 yaşındayken gelmiştim buraya, 32 yaşımdayken ayrılıyorum… yolun yarısına daha bir yaklaştığımı hissediyorum artık… Bir daha ne zaman dönerim buraya, ya da döner miyim bilemiyorum… acı, tatlı nice hatıraları barındırıyor Halep dönemi yüreğimde…

Halep’i özleyeceğim… Kalesi’ni, çarşılarını, insanlarının sıcaklığını, tarihin uzak derinliklerinden fışkırarak çıktığı izlenimi uyandıran tarihsel yapılarını, her şeyini…

Adapte olamadığım tek yönü insanlarının sosyal yaşamıydı… Gündüzün büyük bölümünde uyuyup gece ayaklanan, eğlenen insanları bana hep acayip geldi, alışamadım… Malum Türkiye’de saat 22 ya da 23 oldu mu, ortalığı koyu bir sessizlik kaplar, etraftan el ayak çekilir, insanlar yatak odalarının yolunu tutarlar… Burada gece saat 02:00’de dahi yollarda trafik sıkışıklığı yaşanıyor, tüm restoranlar, kafeler tıklım tıklım doluyor ve insanlar saatler süren sohbetlere dalıyorlar…

Halep’i sevdim ben… umarım o da beni sevmiştir… yarın tokalaşıp, öpüşüp ayrılacağız birbirimizden… Allah bir daha kavuşmayı nasip eder inşallah… Güzel bir Kerkük türküsünü dinliyorum şu anda… diyor ki;

“Giderem ben Tebriz'e

A balam bana bak bana bak

Bir dahi gelmem size

Dön geri bak geri bak

Şirin'in tatlı dili

A balam bana bak bana bak

Yadigar kalsın size

Dön geri bak geri bak

Giderem ben Şiraz’a

A balam bana bak bana bak

Dayanamam bu naza

Dön geri bak geri bak

Gel koklaşak sarı kız

A balam bana bak bana bak

Belki gelmem bu yaza

Dön geri bak geri bak”

İşte buradan açıklıyorum size… Ben giderem Yemen’e… evet… Halep’ten Yemen’in başkenti Sana’ya gidiyorum… Orada 1-2 sene kalacağım inşallah… bakalım Sana’da beni neler bekliyor… Bakalım neler göreceğiz, nelere şahit olacağız orada… Bişkek… Halep… Şimdi de Sana… Şair ne demiş… Bugün bana yarın Sana…

Bu gece artık son gece… geçmişimde çok fazla yaşadığım gecelerden biri daha… İlkokulu 4 ayrı okulda, ortaokulu 2 ayrı okulda, liseyi 2 ayrı okulda okuyan, askerliği 2 ayrı yerde yapan, 2 ayrı işte çalışan ve son işi dolayısıyla 2 ayrı yerde yaşayan benim için bu ayrılık gecelerinin çok sıradanlaşması beklenir değil mi… ahh hayır… her bir ayrılık gecesi benim yüreğimin bir parçasını eritir, saçlarımın bir bölgesini ağartır, yüzüme bir kırışıklık daha katar…

Peki unutuyor muyum geride bıraktığım yerleri, geride bıraktığım kişileri… hayır asla… burada yaşadığım süre içerisinde ilkokul 3-4-5.ci sınıfları okuduğum ilkokula 2 defa gittiğimi geride kalan yazılarımdan bilirsiniz… Akabinde Ortaokul 2. ve 3.cü sınıfı okuduğum kasabaya da uğradım…

İnsandan geride kalan ne oluyor… her şeyin sonunda insana kalan ne… bir iz… evet o iz iyilikle anılırsa ne ala… o iz kötülükle özdeş anılırsa ne fena… milyonlarca yıl ömrü olan bu ihtiyar dünyaya içerisinde bulunduğumuz 60-70 senelik bir periyoda yaşamamız için gelmişiz… 50 yıl sonra varlığımızdan kimsenin haberi olmayacak… heyhat… olsa ne yazar… herkes her gün ismimizi ansa ne olur… biz gittikten sonra… 50 sene önce bu topraklarda yaşayan kimin ismini cismini biliyoruz ki…. Nüfus kayıtlarındaki, tapu kayıtlarındaki isimler sürekli değişmiyor mu…

Geçenlerde bir arkadaşımdan dinledim… çok etkilendim… Geçmişte insan ömrü 900-950 sene sürermiş… O zamanlar son 300 sene insanlar dünyadan elini eteğini çeker, ölümü beklerlermiş… dünyaya ait hiçbir bir şey de yapmazlarmış… hatta yaşamak için kendilerine bir kulübe bile yapmak istemezlermiş… nasıl olsa ölüm yakınlaştı diye… O dönemde bir alim çıkmış demiş ki… “bir zaman gelecek insan ömrü 60 yıl olacak… ama o 60 yıl içerisinde insanlar nice büyük binalar, gökdelenler, fabrikalar, yollar yapacaklar… yani sizin 900 senede yapamadığınızı onlar 60 senelik bir ömürde yapacaklar…” bunu duyanlar demiş ki: “gerçekten inanılmaz… bizim 60 sene ömrümüz kalsa biz alnımızı secdeden kaldırmayız… her an ölecekmişiz gibi düşünürüz…”

İşte böyle… Zaman denen şey çok hızlı akıyor… 60 senelik ömür gerçekten kısa… bu kısacık ömür içerisinde ne çok şey yapıyoruz, ne çok şey yapmak istiyoruz… bizdeki hırs 900 sene ömrü olanlarda yok…

Bu herc-ü merc içerisinde etrafımızdaki dünyadan tamamen soyutlanıp, kendimizi zindanlara düşmüş mahkumlara çeviriyoruz… güneşin doğuşunu ve batışını bile takip edemiyoruz… üzerimizde yıldızlar parlıyor, rüzgarlar ağaçların yapraklarını kıpırdatıyor, serçeler ötüşüyor sabahları yeşil dallarda, kediler miyavlıyor dışarılarda bir yerde, köpekler uluyor koyu karanlıklara, cırcır böceklerinin sesleri kesilmiyor kör şafaklara dek, ama biz ama biz işte bunların hiçbirinin farkına varamıyoruz, hiç birinden haberdar olamıyoruz…. Varsa yoksa etrafımızı saran soğuk duvarlar… öfke kusan odalar… Biz para kazanmak için sağlığımızı kaybediyoruz, sağlığımızı tekrar kazanmak için ise tüm paramızı…

Halep dönemini burada kapatıyorum işte… yarın son perdeyi çekeceğim… son selamı verip Halep sahnesinden çekileceğim… 15 gün Türkiye’de kaldıktan sonra ver elini Yemen diyarı… Anu Yemen’dir Gülü Çemendir… giden gelmiyor acep nedendir…

Bu vesileyle, Halep’te birlikte çalıştığım tüm arkadaşlarımı en içten, en yürekten duygularımla selamlıyor, yolu sevgiden geçen herkesle ileride bir gün tekrar buluşmayı diliyorum…

Çocukluğumdan hafızamda yer etmiş bir manzara vardır ki hep aynı vakitte kendini hatırlatır bana… her hatırladığımda da tüm benliğimi karşı konulmaz bir hüzün seli kaplar… adeta hipnotize olur, uzun süre kendime gelemem…

 O hüzünlü manzara çok basit bir şeydi aslında… o manzara koyu yeşil renginde bir duvardı… komşumuzun oturduğu evin koyu yeşil duvarlarıydı… 15 yaşında bir çocukken kaldığımız evin avlusunda her ikindi sonrasında yüksekçe bir yere serdiğim döşeğe sırtüstü uzanırken baktığım o koyu yeşil komşu duvarlarıydı, aradan geçen 17 sene boyunca hafızamdan hiç silinmeyen ve beni her ikindi sonrası vakitte derbeder eden…

Nasıl oluyor da bu denli etkisinde kalmışım bu manzaranın… neden aradan geçen bunca zamana rağmen kurtaramamışım kendimi bir türlü bu manzaranın etkisinden… Komşumuzun duvarları benim uzandığım avluya nisbeten hayli yüksekte idi… aramızda yüksekçe bir avlu duvarı vardı… hatta avlu duvarı komşu evin pencerelerinin yarısına kadar uzanıyordu… yani ben komşunun pencerelerinin sadece üst yarısını görebiliyordum…

O yüksek ve koyu yeşil duvarları olan evde yaşayanları hiç görmedim… onlarla hiç tanışmadım… avludayken her daim bakmama rağmen bir gün dahi o pencerelerin açıldığına şahit olmadım… bir kez dahi o evdeki perdelerin çekildiğini görmedim… bir gün olsun o evin ışıkları yanmadı… daima kapalı camlar, hiç açılmayan perdeler, hiç yanmayan ışık…

Her güneş batışında, karanlıkların her yanı sardığı akşam demlerinde, akşam kırlangıçlarının kavisler çizerek uçuştuğu o hazin vakitlerde ders çalışırken avluda ben hep o koyu yeşil duvarlara baktım durdum, içimi hep bir hüzün kapladı, gözyaşlarımı hep içime akıttım, kimseye sezdirmeden… bir kez dahi olsa bir hareket bekledim, bir kıpırtı, bir canlanma bekledim, bir ışık gözledim… ama nafile…

O koyu yeşil duvarlar sanki yüzyıllardır karanlığa gömülüydü… sanki asırlardır yalnızlığa garkolmuştu… o evin ışıkları sanki hiç yanmamıştı… o ev adeta kimsesizliğe terkedilmişti…

İşte beni o denli hüzne boğan şey kendimi o koyu yeşil duvarlı evle özdeşleştirmemden kaynaklanıyordu… kendimi o hiç açılmayan perdeler gibi görmemden dolayıydı… kendimi o hiç yanmayan ışığın yerine koymamdandı…

O metruk yeşil duvarlı ev bendim aslında… öyle yalnız, öyle terkedilmiş, öyle sessiz, öyle kimsesiz…

Kaldığımız o evden uzun yıllar önce ayrılmamıza rağmen o komşu evin koyu yeşil duvarları, açılmayan penceresi ve perdesi ile yanmayan ışığı beni her vakit hüzünlendirdi… her akşam vaktinde, karanlıkların bastırdığı her saniye, zihnimde yer eden o hazin manzara beni daima etkisi altına alıp ruhumu hırpaladı da hırpaladı…

Psikiyatristler sebepsiz yere insanların çocukluğuna inilmesi gerektiğini söylemiyorlar… kanımca da yetişkin insanların yaşadıkları her sorunun kökeninde çocukluğunda yaşadıkları yatıyordur…

Elbette benimki psikolojik bir sorun değil ama hala daha beni her güneş batışında ağlatacak kadar etkili bir şey…

Bu arada belirteyim… O koyu yeşil evde kalan komşular hiç gelmediler… çünkü Almanya’ya taşınmışlardı… avlusunda uzandığım o ev de bizden sonra yıktırıldı, dümdüz edildi… bana kalan ise sadece hazin hatıralarım oldu…      

İşte bitti… yakıcı, bunaltıcı, travma geçirtici ağustos işte bitti… hayatımın her devresinde beni hayli zorlamış şartları ve olayları içerisinde barındırmış ağustos işte yine sessizce, haber vermeden, ardına bakmadan çıkıp gitti… beni sessizliğimle, yalnızlığımla, hüzünlerimle, gözyaşlarımla baş başa bırakıp terk edip çekip gitti…

İşte yine başlıyor hazan mevsimi… hüzün mevsimi… Susuzluktan gevşemiş, tavsamış topraklar misali, ağustosun yakıcı sıcaklıklarının sebebiyet verdiği rehavetin etkisiyle adeta sarhoş olup bitap düşmüş ruhum, hazan mevsiminde hüzün yellerine teslim olmuş, nefessiz kalmış…

Bu durumu tarife hangi dilin hangi kelimeleri kafi gelebilir, kestiremiyorum… hareket eden kervanın gerisinde kalmak gibi… uçsuz bucaksız çöl ortasında, yalnız başına… gece karanlığında yolunu kaybetmek gibi… sessiz, ürkütücü patikalarda… 36 yıl ceza yemiş bir mahkumun güneş görmeyen zindanda geçirdiği ilk günü gibi… karanlık, umutsuz, iç kemirici…

Halbuki iki buçuk düzineyi bir yıl aşmış şu hayatımda ne çok defa yaşamışım şu ayrılık hüznünü… tüm hayatım bir yerden bir yere taşınmakla geçmiş… her bir yerden ayrılırken arkamda kalanlara “elveda” demişim içim burkularak… alıştığım, benimsediğim, sevdiğim evlere, yollara, şehirlere, insanlara veda etmişim, gözyaşlarımı içime akıtarak… elimden gelse, geçmişte yaşadığım tüm evlerin, yolların fotoğraflarını çeker, bir albüm yapardım…

İşte yine bir ayrılık hüznü yaşıyorum… güzün hüznüne denk gelen… ağustosun uğursuzluğuna uğrayan… bu hüzün ağaçkakanların ağaç gövdesini tak tak tak delmeleri gibi, tahtakurtlarının içinde yaşadıkları tahtaları saniye saniye kemirmeleri gibi ruhumu delip, kemiriyor ve beni tarifi imkansız bir girdabın uzak derinliklerine yuvarlıyor…

Şimdi çöl ortasında yalnız kalanların, dağ başlarındaki patikalarda yolunu kaybedenlerin, zindan karanlıklarına garkolanlarına duyduğu korkuyu, hissettikleri hüznü yaşıyorum, kurtulmaya çalıştıkça debeleniyorum…

Hazan yeli yemiş yapraklar misali, üflesen yere düşecek halde olmamın sebebi işte budur dostum…

Yanlış okumadınız… Benim 2008 yılı “yılın habercilik ödülü”ne aday göstereceğim haber bu işte… Edebi bir eseri büyük bir ciddiyetle tetkik edip hakkında kritik yazan eleştirmenler misali vardığım sonuçları siz okuyucularımın dikkatine sunuyorum… Buyrun okuyun bakalım… 

Önce şu fotoğrafın etkileyiciliğine bir bakın Allah aşkına… Sanki babaları, ikiz kardeşleri alıp kasabanın fotoğrafçısına götürmüş ve onlara özel bir poz verdirtmiş gibi… sağdaki kardeş karakter olarak daha mahcup gibi… soldaki daha yırtık görünüyor… nasıl bir montaj harikasıdır ki, omuzları birbirine değiyor adeta… yalnız bir şeye anlam vermekte güçlük çekiyorum ki, bir fikri olan lütfen söylesin… arka planda yer alan tren ne anlama geliyor, valla ben bunu çözemedim işte… 

Haberin içeriğine geçelim… Hangi üst düzey üniversitenin edebiyat fakültesinden mezundur ki bu muhabir, birbirinden ilginç, birbirinden süper, birbirinden egzotik kelimeleri ard arda sıralamış, kelimeleri cambaz hüneriyle dansettirmiş adeta… “Viranşehir’de Terzilik kalfası olarak çalışan Ali Atan…” Ne güzel değil mi… Üstad Fırat Bilen’in yolundan giderek bunu farklı örneklerle çeşitlendirebiliriz: marangozluk kalfası Raşit, kasaplık kalfası Rıfkı, berberlik kalfası Hüsamettin gibi… nasıl ama? Türkçe’ye yeni bir açılım getirmiş değil mi..? 

Şimdi cümleyi baştan okuyalım: “Viranşehir’de Terzilik kalfası olarak çalışan Ali Atan, Cüneyt Arkın hayranı olarak en büyük arzusu Cüneyt Arkın ile beraber olmak olduğu öğrenildi…” saçı başı dağıtmış cümleden anladığımız kalfa kardeşin Arkın’la “beraber olmak” istediği… bu nasıl bir beraberlik olacaktır, sınırları nereye kadar uzanabilecektir, orası açık değil…  cümlenin sonundaki “öğrenildi…” kelimesi kafayı duvarlara vurdurtacak cinsten… adama sorarlar… röportajı sen yapmadın mı ki başkasından duymuş gibi “öğrenildi” diyorsun be adam… neyse toyluğuna verelim, geçelim… 

Sonraki cümlenin de ondan eksik bir yanı görünmüyor… ne demek şimdi “binlerce fotoğrafları ile uyuyup kalkan Ali Atan…” herhalde şunu demek istedi muhabir içinden: “binlerce fotoğrafı ile yatıp kalkan…” farklı bir stilde yazmaya çalışmak da bir özellik yani… tebrik etmek lazım…  cümlenin devamı birden samimi üsluba tuz biber ekmiş ve Ali Atan’a bir “açıklama yaptırarak” olayı resmiyete bulamış: “VİRGA muhabirine yaptığı açıklamada…”  

Sonraki kısımda “terzilik kalfası” kardeşimiz “açıklamalarına” başlıyor: “benim en büyük iddialim Canım kadar sevdiğim Cüneyt Arkın ile birlikte olmaktır…” şu cümledeki asalete bakar mısınız… “en büyük iddialim…” burada tam olarak ne kastedildiğini anlamak için en az 45 dakika harcadım ama net bir sonuca ulaşabildiğimi söyleyemem… “İddial”den kasıt acaba “ideal” miydi, yoksa “hayal” miydi? Yoksa yazılmak istenen kelime “ideal” ama kastedilmek istenen anlam “hayal” miydi, henüz çözemedim… cümle ortasında geçen “canım” kelimesinin neden büyük harfle yazıldığı da ayrı bir muamma… acaba büyük harfle başlatılınca “canım” kelimesine daha bir sıcaklık ve samimiyet katıldığı mı düşünüldü bilemiyorum… bir de şu “Cüneyt Arkın ile birlikte olmaktır…” deyimiyle ne kastedildiği açıklanmaya şiddetle ihtiyaç duyan bir deyim… ne yana çeksen kayacak cinsten bir şey… 

Atan devam ediyor “açıklamalarına”: “bu konuda girişimlerim oldu… İstanbul’la bağlantı sağladım ama canlı olarak kendileri ile görüşme imkanım olmadı…” tam da “dam üstünde saksağan, vur beline kazmayı” dedirten türden bir cümle bu… adam boş durmamış yani… “girişimlerde” bulunmuş, “bağlantı da sağlamış” ama maalesef  “canlı olarak” görüşme imkanı bulamamış… vah ki vah… görsem soracağım kendisine… “canlı” olarak görüşememiş, acaba “banttan” görüşme imkanı bulmuş mu diye… sonunda da esas amacını ortaya koymuş: “bu konuda Viranşehir Gazetesi’nden yardım bekliyorum…” hani haklarını yememek lazım… adamlar talep edilen yardımı sağlamak için ellerinden geleni yapmışlar  bu haberi yayınlayarak… yahu insan bir gazeteden yardım isteyecekse daha hayırlı bir şey için yardım bekler be… gazete aracılığıyla bir ünlüyle görüşmeye çalışmaya da ilk kez şahit oluyorum doğrusu… 

Sonraki cümle tam evlere şenlik, anlayan varsa beri gelsin: “Bizleri mutlaka canlı olarak bu arzumu yerine getirmek üzere katkı sağlamalarını bekliyorum…” offf… merak ediyorum… Yaşar Kemal hayatı boyunca böyle bir cümle kurabilmiş midir acaba… Orhan Pamuk’u saymıyorum, çünkü onun cümlelerinin de bundan pek farklı oldukları söylenemez… bu cümleyi okurken zihnimde oluşan imaj nasıl biliyor musunuz… dorsesi kopmuş bir tır imajı oluşuyor zihnimde… başı başka bir yana kaymış, kuyruğu başka bir yana… “Bizleri mutlaka canlı olarak…” kısmı tırın başı… “bu arzumu yerine getirmek üzere…” tırın gövdesi… “katkı sağlamalarını bekliyorum…” da kuyruğu… ve inanır mısınız, bu cümleyi nasıl düzgün bir halde ifade edebilirim diye onca düşünmeme rağmen bunu başaramadım… geçenlerde kaza yapan arabamı hurdaya verdim… neden, çünkü düzeltileceğine dair umudum kalmamıştı… bence bu cümlenin de düzeltileceğine dair bir umut yok… hurdaya atılmaktan başka şansı yok… 

Sonraki cümle başka bir alem… “eğer böyle bir imkan olursa oğlumu da Cüneyt abinin eteğinde sünnet edeceğim…” benim kafam karıştı… insanlar çocuklarını kirvelerinin “kucağında” mı sünnet ederler, yoksa “eteğinde” mi …? İkinci husus, “sünnet edeceğim” derken arkadaş kendisi sünnetçi de, ondan mı “sünnet edeceğini” söylüyor yoksa asıl maksadı “sünnet ettirmek” mi…?  

Yani var ya, bir yazı ancak bu kadar eğlenceli olabilir… Edebiyat Ödülü adayım Üstad Fırat Bilen yazının en sonuna da kendi yorumunu yazmaktan geri kalmamış… “Bizden de girişim… İnşallah başarırız…” ne demekse… 

Siz hiç böyle bir edebiyat harikası gördünüz mü… şahsen ben Orhan Pamuk’un Nobel edebiyat ödülü kazanmasından sonra bu yazının da şansının arttığını düşünüyorum…  

Peki, siz hiç böyle bir Cüneyt Arkın sevdalısına şahit oldunuz mu… sıkı durun o zaman… asıl sürprizi açıklıyorum… Bu Cüneyt Arkın sevdalısı çocuk benim özbeöz KARDEŞİM… (gülsem mi ağlasam mı kestiremedim şimdi…)